Rowery, głupcze!

Turystykę w mieście można rozbujać ogromnymi nakładami, ale można też drobnymi kroczkami, za przysłowiowe grosze. Zwykło się mówić, że Olsztyn jest miastem przelotowym na Wielkie Jeziora. Przyszłemu prezydentowi podpowiadamy więc jak zachęcić turystów do pozostania w mieście. Nasz pomysł spodobałby się także mieszkańcom Olsztyna, którzy znienacka chcieliby się wypuścić w nieznanego jego zakątki. Pomysł – z rowerami – właściwie nie jest nasz. Przywędrował z Zachodu, a podchwytują go takie miasta, jak np. Kraków, Poznań lub Wrocław. Rowery można wypożyczać na różne sposoby. Można na przykład postawić kilkadziesiąt rowerów na parkingu, obok pracownika i na dowód osobisty oraz za opłatą wypożyczać jednoślady turystom. Można też wypożyczać je samoobsługowo, jak np. w Kopenhadze, gdzie rowery stoją na ulicach przywiązane łańcuchami do stojaków. Każdy, kto chce go wypożyczyć, wrzuca monetę i zwalnia blokadę. Zupełnie jak z wózkiem w supermarketach. Niemieckie koleje zorganizowały to jeszcze inaczej. Koleje kupiły upadająca spółkę wypożyczającą rowery przez telefon komórkowy. W kilku niemieckich miastach, najczęściej koło dworców, stoją rowery (na zdjęciu), które uruchamia się wklepując na ekranie dotykowym kilkucyfrowy kod aktywacyjny. Kod uzyskuje się dzwoniąc na numer telefonu widoczny na rowerze. Operator telefoniczny oczywiście potrąca odpowiednie kwoty uzależnione od czasu korzystania z roweru (pierwsze pół godziny za darmo). Niemieckie koleje uruchamiając system „Call a Bike” wyszły z założenia, że w ten sposób ludzie mogą podróżować po kraju pociągiem i zwiedzać wybrane miasta jeżdżąc rowerem. Świetny pomysł na niedrogą turystykę miejską. W Olsztynie, mieście, które z nowoczesną elektroniką jest na bakier (nie ma nawet parkomatów), trudno sobie wyobrazić wypożyczanie rowerów przez telefon komórkowy. Ale rowerowego stróża już tak. Można przecież w dwóch, trzech ruchliwych punktach miasta (np. na dziedzińcu zamkowym) postawić po kilkadziesiąt rowerów, obok stróża, który wypożyczałby rowery „ręcznie”. Zakup np. 200 rowerów (wszystkie w jednym kolorze, oznakowane i z reklamami np. olsztyńskich sklepów sportowych) nie jest dla miasta jakimś szczególnie wielkim wydatkiem, tak jak sezonowe zatrudnienie trzech rowerowych stróżów. Biznes nie musi być dochodowy, wystarczy, że np. w połowie pokrywa koszty, które z pewnością małe nie są. Sprzęt musi być przecież sprawny, bezpieczny, ciągle konserwowany i naprawiany. Miasto ma pieniądze na profilaktykę antyalkoholową, zalazłoby i na wsparcie turystki.

Pomysł wart jest realizacji nie tylko w Olsztynie. Gdyby wszystkie miasta w regionie wypożyczały u siebie jednoślady, to wieść o rowerowej modzie na Warmii i Mazurach szybko rozeszłaby się po kraju. W ten sposób można zwabić wielu turystów. Sami zresztą chętnie byśmy z tej oferty korzystali. Jaka byłaby frajda wyskoczyć samochodem np. do Szczytna i tam zwiedzić miasto na rowerze. Naszą propozycję przedkładamy więc nie tylko przyszłemu prezydentowi miasta, ale także władzom samorządowym regionu, które na rowerowy Bornholm po coś jeżdżą i mogą na takie regionalne pomysły wyciągnąć pieniądze unijne.