Wygrał Cichoń, przegrał Szmit

Z niedokończonych wyborów zawsze można wyciągnąć ciekawe wnioski. W pierwszej turze wyborów prezydenckich w Olsztynie wygrał Cichoń, a przegrał Szmit. Pierwszy wygrał, bo jego strategia „wystarczy być” nie zakończyła się klęską. Drugi przegrał, bo to samo założenie zakończyło się ostatecznym upadkiem, po którym były senator już się nie podniesie. Ojcem chrzestnym Krzysztofa Krukowskiego jest poseł Janusz Cichoń z PO. To on wyszedł z tezą, że miasto potrzebuje człowieka spoza układu – kandydata, który pociągnie Platformę do zwycięstwa. Założenie może i słuszne pod warunkiem, że ma się na zapleczu charyzmatycznego samorządowca. Platforma takiego nie miała i nie ma, więc Cichoń wyciągnął z auli uniwersyteckiej bezbarwnego Krukowskiego, wmawiając wszystkim, że to dobra zmiana. W ciągu trzech tygodni Cichoń, wraz z całym zapleczem rządowo-samorządowym, zrobił z Krukowskiego liczącego się kandydata do tytułu prezydenta. Zupełnie jak w filmie „Wystarczy być”, w którym ogrodnik Chance przypadkiem wchodzi na salony i posługując się wiedzą z telewizji robi oszałamiającą karierę polityczną. Koncepcja Cichonia – à la Nikodem Dyzma – w pierwszej turze wygrała, bo nijaki Krukowski pokonał Szmita. Strach pomyśleć, co by było, gdyby strategia Cichonia poniosła klęskę. Jego notowania w Platformie spadłyby głęboko i byłby oskarżany o narażenie partii na śmieszność. Przed Cichoniem druga tura wyborów, która z tego punktu widzenia już nie jest tak niebezpieczna. Krukowski raczej przegra, ale nawet wtedy będzie to sukces Cichonia, który ogrodnika już wprowadził na salony. „Nikodem” Krukowski w pierwszej turze mógł liczyć na rentę partyjną. Wielu wyborców oddając głos na Krukowskiego tak naprawdę głosowało na PO, a dokładnie przeciwko PiS. W drugiej turze wroga już nie będzie…
Trzecia porażka Szmita w wyborach prezydenckich, to praktycznie koniec kariery politycznej byłego senatora. Zrobiłby lepiej, gdyby odczekał dwa lata do następnych wyborów, a teraz wystawił kogoś z tylnego siedzenia. PiS już chyba wie, że potrzebuje w regionie nowej twarzy, kogoś z charyzmą i przebojowością. Nie da się porwać wyborców pustymi sloganami, ciągłą jazdą po zapomnianym Małkowskim i przekonywaniu o absolutnej przyzwoitości. Wyborcy, w odróżnieniu od Szmita, nie żyją przeszłością, lustracją i ściganiem układu. Wolą patrzeć przed siebie i słyszeć słodkie oferty dotyczące przyszłości. Olsztyńskie PiS ma dziś duży problem, bo porażka jest tak wielka, jak duży jest sukces „Nikodema” Krukowskiego. Platforma pokazała, że plastikowy kandydat może łatwo pokonać regionalną ikonę PiS. Co gorsza, w szeregach PiS nie widać nikogo, kto mógłby zastąpić Szmita. Szeregi partyjne może są i zwarte, ale merytorycznie słabiutkie. Jeśli choćby z tego względu Szmit będzie zmuszony dalej nieść partyjny sztandar, to sam nie zauważy, gdy dotrze do ściany.