Rodzinka w poselskim biurze

Do kancelarii Sejmu wpłynęło zawiadomienie poseł Lidii Staroń (Platforma Obywatelska) o  nowym, społecznym współpracowniku biura. Społecznym asystentem posłanki została jej 22-letnia córka Ewa. Jak wynika ze zgłoszenia, córka jest studentką bliżej nieokreślonej uczelni. Skądinąd wiadomo, że Ewa Staroń obskoczyła już kilka kierunków, nigdzie nie zagrzewając miejsca na dłużej. Mając w pamięci kłopoty Zyty Gilowskiej, która za zatrudnienie w swoim biurze synowej, z hukiem wyleciała z partii (wtedy Platformy Obywatelskiej), zajrzeliśmy w przepisy czy córka posłanki może być społecznym asystentem. Odpowiednie zarządzenie marszałka Sejmu definiuje członka rodziny. Jest nim „osoba pozostająca z posłem w związku małżeńskim, w stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa w linii prostej, pokrewieństwa lub powinowactwa w linii bocznej do drugiego stopnia…” A więc córka – jak odkrywczo stwierdza marszałek – członkiem rodziny jest. To samo zarządzenie marszałka stwierdza, że z ryczałtu, jaki otrzymuje poseł „nie mogą być finansowane zobowiązania wynikające z umów zawieranych przez posła z członkiem rodziny”. Formalnie więc wszystko wydaje się być w porządku, bo społeczny asystent wynagrodzenia nie pobiera, choć z pewnością zwrot kosztów swojej działalności otrzymuje. Trudno sobie bowiem wyobrazić, aby społeczny asystent przemieszczał się w sprawach poselskich i finansował paliwo ze skromnego stypendium. Naszym zdaniem, angażowanie członków rodziny w pracę biura poselskiego jest naginaniem prawa, faworyzowaniem krewnych, jak to jest w bananowych republikach, gdzie podobne zjawisko nazywa się nepotyzmem. Można sobie wyobrazić sytuację, gdy społecznymi asystentami są jeszcze bracia, mąż, synowie i ich małżonki – słowem klan rodzinny, który „społecznie” wspiera się nawzajem…